Een onderneming verricht werkzaamheden in Nederland met werknemers die niet in Nederland wonen. Voor hun vervoer en huisvesting in Nederland regelt de onderneming alles. De werknemers maken gebruik van auto's van de onderneming. Volgens de inspecteur staan de auto's ook voor privédoeleinden ter beschikking, wat een belastbaar voordeel oplevert. De ondernemer betwist dit.
De ondernemer stelt dat de feitelijke beschikkingsmacht niet bij de werknemers ligt. De autosleutels bevinden zich in de accommodatie, waardoor de werkgever op elk gewenst moment kan bepalen welke werknemer een bepaalde auto moet gebruiken. Een projectmanager of coördinator, die toegang heeft tot het GPS-volgsysteem, neemt rechtstreeks contact op met werknemers om ritten te controleren. De ondernemer meent ook dat alle vervoersbewegingen van uitgezonden werknemers in Nederland zakelijk zijn.
De rechtbank oordeelt dat de inspecteur aannemelijk maakt dat de auto's door de onderneming ter beschikking zijn gesteld aan de werknemers. De werknemers hebben de autosleutels in bezit en kunnen daardoor feitelijk altijd gebruikmaken van de auto's. De onderneming voert in de praktijk pas een controle uit naar gemaakte ritten als duidelijk wordt dat er een overschrijding is van meer dan 10% ten opzichte van de zakelijk te rijden kilometers. Hoewel uit de stukken blijkt dat werknemers huur moeten betalen voor privégebruik, is er geen bewijs dat dit feitelijk gebeurde. Het argument van de ondernemer dat alle vervoersbewegingen zakelijk zijn, leidt niet tot de conclusie dat de auto's niet ter beschikking staan, vooral omdat er geen inzicht is in de gemaakte ritten.